Radziecki projekt podboju kosmosu odkąd początku niesłychanie agresywnie stawiał na zwiększenie puli kosmonautów. Osoby z Europy Zachodniej również Stany Zjednoczone Ameryki Północnej sądziły, że Walentyna Tierieszkowa posiadała mniejsze kwalifikacje niż współcześni jej kosmonauci oraz że właśnie płeć słaba odpowiada definicji "kosmicznego turysty".[potrzebne źródło] Radziecki projekt lotów kosmicznych dokonywał też wyboru kolejnych kosmonautów z państw-członków Układu Warszawskiego, zaś z kolei z sojuszników ZSRR również krajów neutralnych. Większość kosmonautów przeszła poprzednio swoimi misjami wewnątrz Kosmos oficjalne szkolenia również była traktowana na równi z profesjonalnymi astronautami, owszem w szczególności po rozpoczęciu programu Mir, ich loty dotychczasowy na ogół krótsze. Z programu skorzystała też Europejska Agencja Kosmiczna.
Program amerykańskich promów kosmicznych zakładał zatrudnianie na poszczególne loty specjalistów (Payload Specialist), którzy zwykle reprezentowali firmy to znaczy instytucje odpowiedzialne zbyt nabój zabierany wskroś prom wewnątrz misję. Ci specjaliście nie przechodzili takiego samego szkolenia, w charakterze astronauci NASA, nie byli też pracownikami agencji wówczas wolno ich używać w charakterze prywatnych kosmicznych turystów. NASA tak samo jak z zapałem starała się dowieść swoje potencjał przedstawicielom sponsorującego loty rządu amerykańskiego, dając prawdopodobieństwo podróżowania promem kosmicznym wśród innymi Senatorowi Jake Garnowi, oznacza to ówczesnemu Przedstawicielowi Izby Reprezentantów Billowi Nelsonowi (dziś Senator}. Wraz z ekspansją programu promów kosmicznych, opracowano projekt "Nauczyciel do wnętrza Kosmosie", chcąc zwiększyć fama NASA dodatkowo walory edukacyjne operacji. Pierwszą nauczycielką wewnątrz przestrzeni kosmicznej mogła znajdować się Christa McAuliffe, wprost przeciwnie zginęła do wnętrza katastrofie promu Challenger, po czym projekt został wstrzymany. Osoba, która miała ją zastąpić, Barbara Morgan, przeszła warsztaty jak pełnoprawny kosmonauta pracujący na rzecz NASA. W tym samym czasie dyskutowano też powyżej stworzeniem programu "Dziennikarz do wnętrza Kosmosie", do wnętrza którym rozważano kandydatury takie, w charakterze Walter Cronkite również Miles O'Brien, na to samo oficjalnie plan przenigdy nie wszedł wewnątrz fazę projektową.
W realiach ekonomii radzieckiej po okresie pieriestrojki, w szczególności skąpo wyglądały środki pieniężne przeznaczane na podbój kosmosu. Zapłatę zbytnio umożliwienie jednemu ze swoich reporterów lotu do wnętrza przestrzeń kosmiczną zaoferowała filia Tokyo Broadcasting System (TBS). Za sumę 28 milionów dolarów amerykańskich Toyohiro Akiyama poleciał do wnętrza roku 1990 na stacje kosmiczną Mir społem z jej ósmą załogą oraz powrócił wewnątrz tydzień od tego czasu z siódmą zmianą personelu stacji. Akiyama przekazywał każdego dnia transmisje telewizyjne z orbity, przeprowadzał też eksperymenty naukowe na rzecz firm rosyjskich także japońskich. Jednak z uwagi na to, że przelot został sfinansowany na wskroś pracodawcę, Akiyama jest trochę uważany zbytnio biznesowego podróżnika wewnątrz Kosmos, nie zbytnio turystę.
W roku 1991 brytyjski chemik Helen Sharman została wybrana z kandydatów do lotu pierwszej brytyjskiej osoby do wnętrza Kosmos[5]. Z uwagi na to, że Wielka Brytania nie miała programu lotów kosmicznych, przelot został zaaranżowany na wskroś sojusz firm prywatnych, które podpisały kontrakt z rosyjskim programem kosmicznym. W pewnym sensie Sharman była podróżnikiem kosmicznym, niemniej jednak także aktywną kosmonautką, która przeszła pełne szkolenie.